Ég er barnlaus...... að ég hélt en nú á ég einn sem er næstum tveir metrar hann heitir Atli Már og er alger dúlla og svo annan sem er næstum 22cm. ogheitir Paolo (hundur af chihuahua tegund fyrir þá sem ekki vita) er algert krútt..... þeir eru til samans alveg nóg í bili fyrir mig svo hefur bæst við ein prinsessa hún Puma mín (einnig af Chihuahua kyni). Þótt að maður sé nú byrjaður að finna fyrir verulegum þrýsting frá öllum hliðum (foreldrum og tengdaforeldrum) þá heldur maður bara ró sinni og bendir á systur sína (sniðugt ekki satt).

Ég greindist með MS í ágúst 2004 en hafði víst verið með sjúkdóminn mun lengur án þess að fá almennilega greiningu, ég var farin að halda að ég væri orðin eitthvað geðveik... þeir sem þekkja mig vita að ég er soldið klikk. Ég var byrjuð að sofna við tölfuskjáinn í vinnunni upp í Reykjafelli plús það að ég fór að sofa fyrir tíu yfirleitt og lagði mig eftir vinnu...... eitthvað bogið við þetta ekki satt.

Sumarið 2004 var ég flokkstjóri í unglingavinnunni (eitthvað sem ég væri til í að gera aftur frábær vinna) og ungfrú heppinn byrjar sumarið á því að misstíga mig svo svaðalega að fóturinn á mér varð tvöfaldur og ég gat ekki reimt skóna mína einu sinni, búið ha nei auðvitað ekki Berglind ákvað að verðlauna (erfiðu) unglingana sína með smá fótbolta útaf því að þau voru svo dugleg þennan dag og Berglind í marki því hún kann ekkert í fótbolta.... þá þótti svo rosalega sniðugt að dúndra boltanum í flokkstjórann hahaha ógeðslega fyndið ......nema hvað Berglind er, eins og þið vitið öll alger snillingur, hún varði h#$%&tis boltann og búmm handleggsbrotnaði ....nei ekki spaug Berglind upp á spítala í gifs vei kemur á óvart. Þar er ekki þar með sagt að óheppnin hafi endað í gifsi ónei Berglind byrjaði að fá smá náladofa í vinstri löppina og svo smá meira og svo smá meira svo mikið meira og svo þannig að ég var byrjuð að haltra og kastaði löppinni einhvenveginn fram..... hey þetta er ekki alveg eins og það á að vera. Pantaður tími hjá lækni sem sendi mig rakleitt á slysamóttökuna og þar var potað og stungið og fleira sem ekki má setja á svona síðu. Eftir það var ég send heim með svör sem byrjuðu á hugsanleg þetta og hugsanlega hitt.... MS kom upp en ég ákvað að loka á það

ég er ekkert með svoleiðis..... svo hætti þetta ekki og Berglind fór aftur á slysó (já ég var skoðuð af Degi Eggertsyni doldið vandræðalegt en ég hafði það af), Berglind var send á B2 og það var potað, strokið, stungið og fleira skemmtilegt, læknar, kandídatar, nemar og hjúkrunarfræðingar allir með í þessu rosa fjör hjá þeim gæti ég best trúað.

Mitt í kösinni hitti ég Sverrir Bergmann lækni, yndislegur maður, hann bjargaði mér hann sagði mér að ég væri með MS með þeim hætti að ég var ekkert svo hrædd, það er vel hægt að lifa með þessum sjúkdóm..... ég held að allir hinir í kringum mig hafi verið meira um þetta en ég.... ég var bara hin rólegasta og stóð í því að stappa stálinu í alla hina. Hvort ég hafi verið í afneitum get ég ekki svarið fyrir en ég var ekkert svo stressuð yfir þessu öllu.

En þegar köstunum fjölgaði stóð mér ekki alveg á sama vinstri löppin vildi ekki svara mér og sú hægri virtist ætla sömuleið sem og gerðist sumarið 2005 og Berglind var komin í hjólastól ......shitt þá var eins og ég fattaði þetta. Ég hætti að borða (rosa sniðugt eða þannig) ég reif kjaft við læknana og vildi ekki hlust á þá nema þá bara elsku Sverrir minn sem gat alltaf komið mér í skilning um hvað væri í gangi....... hjólastóll vá þvílík breyting.

Ég var send á Grensás í júlí 2005 og það hefur algerlega bjargað mér með reglulegri sjúkraþjáfun og iðjuþjálfun (án hennar væri ég orðin gaga), svo kynntist ég englinum mínum henni Maríu lækni hún er bara æði og svo ólíkt öðrum læknum (vil samt ekki alhæfa alveg) þá er hún þræl skemmtileg líka. Hún virkilega hlustar á mig þessi elska og ég tala ekkrt lítið sko. Ég hef náð ótrúlegum árangri þar með hjálp allra, það eru allir so yndislegir þarna og þú ert ekki bara einhver heldur ertu Berglind sem er alveg frábært.... það er ekki allstaðar skal ég segja ykkur. Takk fyrir Grensás spes þakkir á 3ju hæð og til Eyju sjúkraþjálfara (Magga, Anna Lára, Rósa og Elísabet ásamt aðstoðargellunum í salnum líka) og bestu mestu þakkir til Maríu..... og hélstu að ég væri bún að gleyma ykkur .....Ellen þú ert æði, Gyða hin umhyggjusama og Helga yndi mitt hvar væri ég án þín.

Ms er taugasjúkdómur hálfgerður sjálfsofnæmissjúkdómur, líkaminn ræðst á sjálfan sig þ.e.a.s skemmir eitthvað sem hann heldur að sé í ólagi en er í raun allt í lagi með. Ms gerir það að verkum að ákveðnar frumur eyðileggja hulstrið (mýli) utan um taugaendann og þá komast skilaboðin ekki áfram eða komast svo seint til skila. Taugafrumur neflilega endurnýja sig ekki og þegar skaðinn er skeður þá er lítið sem ekker hægt að gera til að laga skemmdina..... en eins og við MS-ingar vitum þá er hægt að beita einu bragði ef tekst að byrja nógu fljótt... það eru sterarnir jakk og ullabjakk en þeir gera sitt gagn ef gripið er nógu fljótt í taumana. Svo eru til sprautulyf ég er á einu þeirra sem kallast Betaferon (inerferon Beta) en var á copaxoni.

Ég er rosalega heppin því að ég á bæði afgerandi frábæra fjölskyldu og frábæra vini allt í kringum mig það gerir gæfu muninn og ég geri mér grein fyir því að það er ekki sjálfgefið og það eru ekki allir jafn lánsamir og ég. Ég hef þurft á ykur að halda eins og flest ykkar vita. Ég vil þakka ykkur fyrir allt sem þið hafið gert fyrir mig. Vonandi get ég svo endurgoldið greiðann einhvern tímann. Þið eruð æðisleg og yndisleg án ykkar hvar væri ég?

Hönnun og uppsetning: Guðrún Björk og Berglind
Mars 2006